Metoda selektywnego spajania sproszkowanego materiału polega na dostarczaniu skupionej energii do stapiania kolejnych warstw proszku zgodnie z programowo zadanymi przekrojami modelu w obrębie przestrzeni roboczej drukarki 3D. W tej metodzie wykorzystuje się sproszkowany materiał, który jest rozprowadzany warstwami na platformie roboczej za pomocą zgarniacza. Promień lasera powoduje spiekanie warstwy zgodnie z określonym konturem i wypełnieniem przekroju modelu. Po utwardzeniu następuje obniżenie platformy roboczej o grubość warstwy i ponowne rozprowadzenie proszku. Przy utwardzaniu kolejnej warstwy nadtapiana jest warstwa poprzednia, tworząc jednolitą bryłę modelu. Po ukończeniu modelu platforma robocza jest wysuwana, a niewykorzystany proszek jest usuwany.
Schemat metody selektywnego spajania proszków
(Źródło: Budzik G., Wozniak J., Przeszłowski Ł., Druk 3D jako element przemysłu przyszłości)
W przypadku spajania sproszkowanych materiałów polimerowych model jest podpierany przez proszek wypełniający przestrzeń roboczą, co eliminuje potrzebę stosowania oddzielnych struktur podpierających. Jednakże przy spajaniu proszków metali konieczne jest stosowanie konstrukcji podpierającej i mocującej model do platformy roboczej. Po zakończeniu procesu konstrukcja podpierająca jest odcinana od platformy roboczej wraz z modelem, który następnie jest czyszczony z materiału podporowego za pomocą obróbki mechanicznej.
Metoda selektywnego spajania proszków znajduje zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu, umożliwiając wytwarzanie modeli, prototypów, biżuterii, narzędzi technologicznych oraz funkcjonalnych części maszyn. Materiałem polimerowym najczęściej przetwarzanym tą metodą jest poliamid w różnych odmianach, z dodatkami takimi jak mączka szklana, włókno węglowe, aluminium czy substancje uniepalniające, co zwiększa odporność wyrobów na ogień. Oprócz tego produkowane są maszyny drukujące typu desktop, umożliwiające przetwarzanie poliamidu oraz elastomerów o wysokiej elastyczności.